Małe opowieści część IV

Zaklął pod nosem. Nawet nie zdążył się przestraszyć, tak go zaskoczyli. A przecież przeczucia dawały mu znaki od jakiegoś czasu. Powinien przewidzieć, spakować jak zawsze rodzinę,

Nie słuchasz mamy?... To ja cię zabiorę.

Dwa tygodnie minęły, a mną jeszcze emocje targają. Jak tylko pomyślę o ludzkiej głupocie...
I o traktowaniu dziecka jak...lalki szmacianej, jakby bezrozumnej...

Piękno tkwi...w codziennych, na pozór, nudnych sprawach.

Dzień taki codzienny.
A przecież innością pachnący.